Textruta: Textruta:   
    در سال ۱۳۴۹ چند جریان مارکسیستی میان مبارزان ضد امپریالیستی جبهه ملی خارج از کشور و فعالین کنفدراسیون دانشجویان ایرانی (اتحادیه ملی) به وجود آمده بود. چند تشکل از اتحاد برخی از این جریان‌ها ایجاد شد که یکی از آن‌ها گروه ستاره بود. فعالیت متشکل گروه یادشده در جهت انتقال و گسترش دامنه فعالیت به داخل کشور در همین سال با ایجاد سازمان‌های جبهه ملی در خاورمیانه آغاز، و نشریه باختر امروز (دورهٔ چهارم) به عنوان ارگان رسمی این سازمان منتشر شد. این نشریه به تبلیغ مبارزه مسلحانه به عنوان راه نجات ایران می‌پرداخت. گروه هم زمان کوشش‌هایی را برای تماس با انقلابیون داخل از جمله با گروه احمد‌زاده به عمل آورد. پس از چند ماه، با آغاز مبارزه مسلحانه و درگیری در سیاهکل تماس با داخل قطع و سپس در سال ۱۳۵۲ مجدّداً برقرار شد.
    ارتباط و توافق برای پروسه تجانس بین گروه ستاره و سازمان چریک‌های فدائی خلق طی سه سال بعد در سال ۱۳۵۲ برقرار شد و فعالیت مشترک این دو در منطقه‌ی خاورمیانه در مجموعه‌ای واحد انجام گرفت. عمده این فعالیت‌ها، چه به تنهایی و چه مشترک، عبارت بودند از: شرکت در مبارزات مسلحانه جنبش آزادی‌بخش ظفار؛ همبستگی و همکاری نزدیک سیاسی و نظامی با سازمان‌های انقلابی فلسطین؛ شرکت در جنگ داخلی لبنان؛ فعالیت‌های آموزشی ـ نظامی انقلابیون ایرانی و تدارک تجهیزات؛ فعالیت‌های انتشاراتی و تبلیغاتی در کادر جبهه ملی خاورمیانه از جمله ایجاد رادیو میهن پرستان و رادیو سروش؛ ‌انتشار روزنامه باختر امروز و نوشته‌های متعدد از سازمان‌های مبارز و جبهه خاورمیانه.

    در دوران فعالیت مشترک و ارگانیک با فدایی‌ها، بحث‌های مفصل شفاهی و کتبی پیرامون مسایل انقلابی و دیدگاه‌های مختلف در مارکسیسم و برخورد با مائوئیسم و استالینیسم به عمل آمد. با غلبه گرایش مائوئیستی در سازمان چریک‌های فدائی، هواداری ایشان از نظرات و اعمال استالین، انعکاس این اعتقادات در نحوه سازمان‌دهی و روابط درونی سازمان چریک‌ها، و مناسبات به‌شدت غیر دموکراتیک و غیرقابل‌قبول آن‌ها، گروه به موضع‌گیری علیه این گرایش‌ها پرداخت. به فاصله کوتاهی پس از این مسایل و ضربات اردیبهشت و خرداد ۱۳۵۵، و به دنبال جان باختن تعدادی از فدائیان و نیز جان باختن نماینده‌ی‌ گروه ستاره در ایران برای پیش‌برد پروسه تجانس که در خانه تیمی فدائی‌ها زندگی می‌کرد، و نیز قطع ارتباط سازمان فدائی با گروه و تصمیم‌گیری‌های نادرست دیگر آنان، گروه فعالیت‌ مستقل خود را با نام گروه اتحاد کمونیستی پی گرفت.
 
    پس از آن، گروه اتحاد کمونیستی نوشته‌های ردوبدل‌شده بین گروه و فدائیان را طی پروسه تجانس و نیز نوشته‌های دیگری پیرامون مسایل تئوریک و تحلیلی منتشر کرد. گروه علاوه بر ترجمه و انتشار کتاب‌های کلاسیک مارکسیسم، نشریه رهایی تئوریک را در ۴ شماره طی سال‌های ۵۶ و ۵۷ منتشر کرد که حاوی دیدگاه‌ها و تحلیل‌های مشخص از وضعیت سیاسی اجتماعی ایران و آرایش نیروهای سیاسی بود. 
در سال ۱۳۵۷ حرکت‌های مردمی بر ضد رژیم شاهنشاهی به اوج خود رسید و در سطح سیاسی و اجتماعی جامعه تغییراتی رخ داد که به قیام بهمن ماه ۵۷ منجر شد. با کوشش مبارزان داخل کشور و اعضای گروه اتحاد کمونیستی، سازمان وحدت کمونیستی   در شب قیام شکل گرفت.

    نشریه رهایی از سال ۵۸ تا سال ۶۰ به ترویج و تبلیغ جهان‌بینیِ س. و. ک. و تحلیل و نقد نظریات سازمان‌های دیگر پرداخت که حاصل آن بیش از ۱۱۰ شماره نشریه هفتگی و دوبار در هفته رهایی بود. با کوشش اعضای س. و. ک. انجمن رهایی زن تاسیس شد و یکی از نخستین نشریات زنان به نام نشریه رهایی زن را منتشر کرد. همچنین کمیته‌های کارگری و دانشجویی از اعضا و هواداران سازمان را تشکیل داد که در مبارزات کارگران و دانشجویان شرکت می‌کردند و یاری می‌رساندند. س. و. ک. در شهرستان‌ها از جمله شیراز، اصفهان، کردستان، اهواز، آبادان و... فعال بود. نخستین سازمانی بود که در نشریه خود علیه اعدام موضع‌گیری و همچنین بر لزوم تبعیت از دموکراسی و مبارزه برای آن پافشاری کرد. همچنین از مبارزات مردم فلسطین و جنبش‌های رهایی‌بخش آمریکای لاتین و آفریقا و آسیا از جمله ویتنام حمایت می‌کرد.

    انتشار نشریه رهایی از سال ۱۳۶۱ به بعد در اثر شرایط سخت سرکوب نیروهای سیاسی با مشکلات فراوانی روبه‌رو شد. با این حال ۱۸ شماره دیگر از این نشریه تا سال ۱۳۶۹ منتشر شد. در این سال اعضا و هواداران سازمان به طور وسیع دستگیر و فعالیت سازمان تعطیل شد. رهایی آخرین نشریه چپی بود که در سال ۱۳۶۹ در ایران منتشر می‌شد.











































Textruta: تاريخچه ای از فعاليت سازمان وحدت کمونیستی

تاریخچه

آرشیو اسناد سازمان وحدت کمونیستی