مقالات

آرشیو اسناد سازمان وحدت کمونیستی

Textruta:  مسئله آزادیهای دمکراتیک و جنبش چپ ایران *
Textruta: کمونیستها و مسئله آزادی *
Textruta:  دمکراسی بورژوایی *
برخوردی به یک تجربه  
Textruta:  

Textruta: مقا لاتی درباره دمکراسی
Textruta: * آزادی سازمانها، گروها، احزاب و ـ  ـ  ـ 

                     یک خواست مبرم دموکراتیک !
Textruta: * باز هم درباره دمکراسی و بر خورد کمونیستها 
Textruta:    * آنچه چپ باید بیاموزد و بیاموزاند :  Textruta: * آزادی و دمکراسی : بحثی در برداشتها 
Textruta: * آزادی و دمکراسی 
                  یک جمعبندی از اصول  
Textruta: 1 ــ برخوردی به سفسطه های فدا ئیان خلق  اکثریت
Textruta: 2 ــ گستردگی اختناق و اتخاذ سیاست درست در مقابل آن
Textruta: دمکراسی و سوسیالیسم Textruta: کمونیستها آزاده ترین انسانهای روی زمینند!

منبع : رهائی دوره اول شماره ۳

آذر ۱۳۵۷

Textruta: * در گذرگاه انقلاب
Textruta: بحران سیاسی و اقتصادی رژیم
و
نقش روحانیت در گذار قدرت
Textruta: * ایران :
          رفرم یا انقلاب

منبع : رهائی دوره اول شماره ۱

اردیبهشت ۱۳۵۷

Textruta: *  استراتژی دو جبهه ای امپریالیسم

منبع : رهائی دوره اول شماره ۲

شهریور ۱۳۵۷

منبع : رهائی دوره اول شماره ۲

شهریور ۱۳۵۷

Textruta: * پیرامون جبهه ضد دیکتاتوری

منبع : رهائی دوره اول شماره ۴

فروردین ۱۳۵۸

Textruta: Textruta:      
    
Textruta: * چپ و بحران هویت، 
Textruta:  *  ضرورت اتحاد عمل چپ 
Textruta:  * جنبش چپ ایران 
وجنبه هائی از بحران هویت 
Textruta: منبع : رهائی دوره دوم شماره 22

Textruta: اتحاد عمل، صف مستقل 
Textruta:   بعبارت دیگر تا هنگامی که چپ، به جای سامان دادن به صف مستقل خود و بسط همکاری های عملی میان سازمانهای چپ تحت برنامه ای که جمع بندی نکات مشترک آنان باشد، به جلب حمایت سازمانهای غیر پرولتری میکوشد، هویت خود را فراموش کرده است و مستقل نیست. تابع ای است از ما نورهای خرده بورژوازی، دنباله رو حوادثی است که در وقوع و آفرینش آنها سهمی نداشته است و از اینرو منتظر است و منتظر میماند که خرده بورژوازی بیافریند و او به نقد بنشیند. 
Textruta: ایدئولوژی و توسل رژیم کنونی به شعور کاذب* 
Textruta: {خواننده گرامی، این مقاله از آن نظر حائز اهمیت است که به بررسی و نقد پذیرش تز "جبهه ضد دیکتاتوری" جزنی بعنوان "رکن رهنمون" فعالیت سازمان چریکهای فدائی حلق ایران از طرف این سازمان می پردازد که این بزرگترین سازمان چپ ایران آغاز انحطاط سیاسی را شروع و در ادامه پذیرش خمینی بعنوان "ضد امپریالیسم" و ایجاد سازمان "اکثریت" و در نهایت اضمحلال آن را میسر میکند. ــ آرشیو} 
Textruta:      امروز پائینی ها نمی خواهند و بالائی ها نمی توانند. و بنا بر این شرایط نوعی انقلاب آمده است. نوع این انقلاب را مضمون آن چه که پائینی ها نمی خواهند ــ یعنی رژیم شاه. و آن بالائی هائی که نمی توانند ــ یعنی باز رژیم شاه ــ معین می کند. این انقلاب، انقلابی است که هدف خود را سرنگونی رژیم شاه دارد. یعنی یک انقلاب سیاسی است. هنوز نه پائینی ها نخواستن سیستم سرمایه داری را در کل هدف گرفته اند و نه سیستم سرمایه داری همه امکانات خود را از دست داده و بکلی ناتوان شده است. هدف مبارزات کنونی امحاء سیستم سرمایه داری و برقراری سوسیالیسمِ نیست و بنا بر این، انقلاب کنونی، انقلاب اجتماعی نیست. هنوز تا روزی که اینها هدف شوند فاصله داریم. هنوز کمبودهای فراوان داریم. هنوز شرایط عینی و ذهنی از جهت انقلاب اجتماعی در مرحله تدارک است. به این نکات نیز در همین مقاله اشاره شده است. 
Textruta: رجوع به کتاب
Textruta:   در کتاب " قانون اساسی، شمشیر چوبین مبارزه" ، در مهر و آبان ۱۳۵۷  (چاپ شده در آذر ۵۷ )، نوشتیم:
" ما بر خلاف کسانی که بروی کاغذ مارکسیست اند و نه در تحلیل ... معتقدیم که اگر همین امروز، در این لحظات بسیار حساس از تاریخ کشور ما، بر علیه این جناح [خمینی] موضع نگیریم و ماهیت واقعی آن را افشاء نکنیم  به جنبش خلق و طبقه کارگر خیانت کرده ایم . وظیفه امروز ما افشاء کردن ماهیت ضد پرولتری و فوق ارتجاعی این جناح است نه اتحاد خاموش با آن . بیان حقیقت امروز دشوار است و خیلی ها را شوکه خواهد کرد و حداقل به تاسف وا خواهد داشت و فردا ، هیچ کاری از ارائه "تحلیل های علمی " و انتقاد از خود ، ساده تر نخواهد بود". (صفحه ۳۰ ، تاکید از متن آن کتاب، کرو شه از ماست). 
 

Textruta:    یکسال از قیام شکوهمند مردم ایران گذشت. در این یکسال چپ چه کرد و چه خواست، مسئله  ایست که بررسی مفصل و دقیق آن احتیاج به روشن شدن هرچه بیشتر سیر حرکت جنبش چپ در جامعه دارد تا بتوان با توجه به واقعیت های اجتماعی از برخورد چپ به قیام و پی آمدهای آن جمعبندی نسبتا کاملی را ارائه داد. اما آنچه مسلم است، این است که  عملکرد چپ در یکسال گذشته، دست آورد ها و نقصان های آن جدا از خصلتهای عمومی چپ و تحلیلها و نتیجتا پراتیک ارائه داده شده از جانب آن مرتبط است. و هر برخورد باید ارتباط خصلت عمومی چپ و عملکردهای آنرا مورد بررسی قرار دهد. ارتباط منطقی که تنها در برگیرنده ی عملکرد چپ در یکسال اخیر نبوده، بلکه شامل گذشته ی  چپ، زمینه های تاریخی رشد آن و تجارب متعددی که در شصت ساله ی اخیر کسب نموده است نیز میباشد.

اکنون روی سخن را با چریکهای فدائی خلق و سایر کسانی داریم که تزهای جزنی را "رکن رهنمون" فعالیتهای خود میدانند. این وظیفه آنان است که نقطه نظرات خود را در این مورد بدقت روشن کنند و بیش از این به سردرگمی اپوزسیون دامن نزنند. چریکهای فدائی خلق در جزوه‌ای بنام "جبهه واحد ضد دیکتاتوری و دار و دسته حزب توده" به حزب توده حمله کرده و جبهه را رد می‌کنند. اما این نوشته نه تنها هیچگونه انسجامی ندارد، نه تنها هیچ بحث و استدلالی ندارد و صرفاً به نقطه نظرهای ناپیگیر قناعت می‌نماید، بلکه بنحوی غیر اصولی صرفاً با نقطه نظرهای حزب توده جدل کرده و اساساً این مسئله را طرح نمی‌کند که جزنی نیز در این مورد نظر کاملاً مشابهی داشته است. جزوه به نقطه نظر حزب توده در مورد عمده کردن تاکتیکی مسئله دیکتاتوری شدیدترین حمله را می‌کند، آنها را خواهان دمکراسی بورژوازیی و جمهوری دمکراتیک بورژوایی می‌شمارد و... ولی اساساً فراموش می‌کند که جزنی نه تنها مسئله دیکتاتوری شاه را استراتژی ــ و حتی نه تاکتیک! ــ جنبش می‌شمارد.

Textruta: * ولایت فقیه:
                یا تز تصرف نهاد‌های دولت توسط  مذهب 
Textruta:  
Textruta:    آیت الله خمینی در کتاب حکومت اسلامی و یا ولایت فقیه کوشش عمده خود را در زمینه اثبات ضرورت حکومت اسلامی معطوف می‌سازد و پس از استناد به آیات قرآن و سنت احادیث به این نتیچه گیری میرسد که مساله حکومت یک اصل مسلم در اسلام بوده و از لحاظ مذهب تشیع پس از دوران صدر اسلام، ولایت امامان و سپس ولایت فقیه مظهر و تجلی دولت اسلامی می‌باشد.

چشم انداز

با توجه به تضاد‌های غیرقابل حل جامعه و محدود بودن امکانات رژیم حتی در حل عوارض اقتصادی، با توجه به بحران جهانی سرمایه‌داری و مشکلات عدیده آن، با توجه به توده‌ای بودن و تهاجمی بودن مبارزات اخیر، بدون فرو افتادن در دام خوشبینی زیاده از حد و غلو، می‌توان با اطمینان گفت که چشم انداز ادامه و رشد مبارزه توده‌ای رادیکال و چپ در دهه‌های اخیر هرگز به این روشنی نبوده است. ممکن است تظاهرات خارجی جنبش خفت و شدت یابد ولی موجی که شروع شده است ادامه خواهد یافت. زیرا اگر رژیم به فرض محال به لیبرالیزسیون تن دهد شرایط مبارزه تسهیل خواهد شد و اگر به روش کنونی ادامه دهد تنها شدت و عمق این بحران و یا بحران آینده را خواهد افزود. بدین جهت است که برنامه ریزی دراز مدت سیستماتیک، تعیین خطوط مبارزه، طرد قاطع عناصر و شیوه‌های مبارزه سنتی، خط کشی با بقایای گرایش‌های راست و استحکام صفوف چپ مستقیماً در دستور کار نیروهای مبارز قرار دارد. استقرار نهائی مناسبات سرمایه‌داری و پایان درد زایمان و تشنج‌های ناشی از آن، بروز و تشدید تشنج‌های ناشی از تضادهای ماهوی سرمایه‌داری و وابستگی ایران به امپریالیسم جهانی، راه را برای تشدید مبارزه طبقاتی هموارتر از گذشته کرده است. حرکات اعتراضی توده‌ای در این یا آن شکل ادامه خواهد یافت، آمادگی نیروهای چپ و انقلابی یکی از شرایط ضروری برای کمک به بلوغ این حرکات اعتراضی و کانالیره کردن آن‌ها در مسیر مبارزات طبقاتی ویژه خواهد بود.

 

برای لیبرال صحبت از "دموکراسی" بطور اعم امری طبیعی است. اما مارکسیست هرگز این سئوال را فراموش نخواهد کرد که:

"برای چه طبقه‌ای؟"

لنین

ایراد بینشی

پایه‌ی هر دو انحراف در این بود ــ و هست ــ که آزادی‌های دموکراتیک ارث پدر بورژوازی است. چپ سنتی می‌گفت چون بورژوازی بد است پس آزادیهای دموکراتیک بد است. انحراف دوم می‌گفت چون آزادی‌های دموکراتیک خوب است پس حکومت بورژوازی خوب است! مشکل بتوان گفت که کدام انحراف وخیم‌تر و فاجعه آمیزتر است. مجبور نیستیم که بین بد و بدتر یکی را انتخاب کنیم.(رهائی شماره ۱۰۶)

انتشار سرمقاله‌های رهایی در مورد دمکراسی و نیز فراخوان سازمان در این مورد واکنشهای گسترده‌ای داشته است. استقبال از از تفکیک خط مارکسیسم ــ لنینیسم از استالینیسم در مورد نحوه‌ی برخورد به مسایل دمکراتیک و شناساندن ماهیت دمکراتیک کمونیسم بحدی بود که در ما این احساس را تشدید کرد که رهایی از سلطه‌ی استبدادخویی و استبدادجویی در جنبش کمونیستی آنقدرها هم که در ظاهر تصور میشود دور از دسترس نیست. بخش بزرگی از جنبش کمونیستی کم‌کم به آن حد از رشد کیفی میرسد که جزمهای سنتی را مورد سئوال قرار دهد و یا بهتر بگوئیم از یوغ بد آموزیهای تحمیل شده بر آن رها شود. بلاشک این امر ما را در ادامه‌ی راهی که در پیش داشته‌ایم مصممتر خواهد کرد.

برقراری حکومت نظامی بمثابه اعتراف آشکار رژیم به عجز خود و توسل به آخرین ـ حربه ارتش ـ درسهای مشخصی برای جنبش زحمتکشان ایران بهمراه دارد.

از چند ماه قبل از برقراری حکومت نظامی، ارتش رسما به کمیته پیوست. کمیته که در گذشته با شزکت ساواک، شهربانی و ژاندارمری برای مقابله با جنبش مسلحانه تشکیل شده بود ناتوان‌تر از آن بود که بتواند در قبال جنبش توده‌ای عظیم مردم ایران مقاومت کند. رژیم بناچار به ارتش متوسل شد، و در حقیقت ارتش کنترل کمیته را بدست گرفت. موج روز افزون اعتراض توده‌ای بقدری شدید بود که رژیم از اقدام به این امر خود را ناگزیر میدید، توسل به ارتش همواره برای رژیمهای ارتجاعی خطراتی دارد و لهذا زمانی انجام می‌گیرد که چاره دیگری موجود نباشد.